Posted by
Deirdre
|
Posted in
blog
|
Posted on
sábado, octubre 16, 2010
Es para tomarse un poco a chiste lo que ha durado mi propósito de escribir más en este blog. En fin, siempre hay proyectos que se quedan en nada. Y viendo la cantidad de meses que hay entre un post y el siguiente, me voy a rendir a la evidencia.
BARRIO CERRADO POR DERRIBO.
Ha sido un gran placer compartir mis ideas con vosotros. Seguro que buscaré otra manera de seguir haciéndolo. Y en cualquier caso os invito a pasaros por los estupendos blogs que podéis encontrar en la columna de la derecha.
Posted by
Deirdre
|
Posted in
cuentos y leyendas
|
Posted on
sábado, agosto 14, 2010
Hoy os traigo un cuento. Es un cuento cortito, pero tiene miga. Lo ha escrito mi amigo Daniel Bolsa. Podéis encontrarlo junto con otro relatos aquí.
LA MIRADA DESNUDA
Un cepillo de dientes impacta con el suelo.
Aterrorizado miro al espejo fijamente, agarrándome a la pica. Allí donde recordaba que estaba mi cara ahora solo puedo ver una gran masa deforme cubierta por algo que recuerda pequeños excrementos de roedor, con hendiduras supurantes que bostezan y tres pequeños tentáculos, purpúreos, obsesivos. No alcanzo a ver nada que se parezca a un ojo... ¿por dónde demonios puedo ver?
El estado de alerta causado por la incomprensión, el miedo causado por la incomprensión y el susto causado por ver mi cara convertida en la de un monstruo, me llevan a actuar de forma radical: absorto, me pregunto por qué me pasa esto a mí.
Lo primero que descarto es que esto sea una metáfora, pues soy real, y no el personaje de alguna película de serie B o, aún peor, un cuento. Lo segundo que descarto es la resaca. Lo tercero, tras consultar en la wikipedia, es alguna enfermedad venérea. Lo cuarto, un virus. Y, poco a poco descarto el stress, enfermedades psicosomáticas, cáncer de cara, un castigo divino, el destino, abuso de drogas...
En un intento desesperado de solucionar algo vuelvo a preguntarme por qué yo.
De repente el despertador me arranca de mi tormento. Salto de la cama y corro a mirarme en el espejo del lavabo.
Esto es lo que veo: un gran ojo sin párpado, mirándome desde el fondo de una gran boca con un mínimo de seis filas de dientes azul grisáceo de todos los tamaños, rodeada de pelo y una infinidad de cráteres eructando.
Posted by
Deirdre
|
Posted in
cosas mías
|
Posted on
sábado, agosto 14, 2010
Hola, vecinos. Hace meses que no escribo. Y resulta que esta semana se me han ocurrido varias posibles entradas. Lo que pasa es que en un principio pensé en empezar de cero y abrir un nuevo blog. A ver si así me animaba. De hecho llegué a hacer un primer post y todo. Pero me lo he pensado mejor. ¿Por qué construir una casa nueva cuando puedes redecorar la antigua?
Así que me quedo por el barrio, donde me habéis encontrado siempre. Tal vez cambie un poco de tono, pero siempre han ido surgiendo nuevos temas, se han unido nuevos vecinos, ha ido cambiando con el tiempo. A alguien le gustará lo que se encuentre por aquí a partir de ahora (vaya, eso espero). :-P
De ese post fantasma, lo importante era que hablaba sobre la importancia de cambiar de opinión. Me he pasado la vida cambiando de opinión. Me cambié de parroquia, de colegio, de amigos, de carrera,... Todo lo he ido cambiando con el tiempo desde que era niña. Siempre me he considerado una persona voluble por ello.
Hace tres años me mudé de Asturias a Barcelona. La versión oficial es que allí hay poco trabajo. Es cierto. Pero sobre todo, ésta era la manera más rápida de irme de casa de mis padres. Y lo primero que aprendí cuando empecé a hacerme mi vida por mi cuenta fue precisamente a cambiar de opinión. Pero cambiar de opinión de verdad. Todo lo que había aprendido necesitaba urgentemente una revisión. Lo que creía que sabía del mundo a veces estaba francamente equivocado.
Y todo el cúmulo de idas y vueltas mentales en mi vida me han hecho como soy. Soy alguien que contempla siempre la posibilidad de tener que cambiar de opinión. Y ahora ya no estoy tan segura de ser una persona voluble. Creo más bien que cambiar de opinión es una estrategia esencial para la supervivencia mental.
Si ya me conocíais y estáis leyendo esto porque me teníais en vuestro lector de feed, muchas gracias por no olvidaros.
Y para todos los que lean este blog por primera vez, bienvenidos al barrio.
Posted by
Deirdre
|
Posted in
cosas varias
|
Posted on
domingo, marzo 28, 2010
Os había dejado colgados con el tema de los numeritos. Estaba esperando a ver si obtenía más respuestas. El problema es que el único chico que ha contestado, distingue los colores perfectamente.
Empecemos por el prinicipio. Lo que habéis visto es parte del Test de Ishihara, una prueba médica para detectar ceguera a ciertos colores. No es fiable cien por cien, pero puede ser el primer indicativo de un problema. Las personas que ven otros números dentro de los círculos distintos a los que habéis visto vosotros o que no ven ningún número en absoluto, padecen ceguera a algún color.
La ceguera a los colores más común es el daltonismo. Un problema más común de lo que se piensa y que es exclusivo del sexo masculino. Se manifiesta generalmente como incapacidad de distinguir los colores rojo y verde.
Pero mucho más común aún es la discromatopsia, que para decirlo fácil explica por qué no habría que dejar a muchos chicos ir a comprarse la ropa solos. :-P La discromatopsia es bastante frecuente y la persona no sabe que la padece porque su único problema es que tiene dificultad para distinguir algunos colores, que no son el rojo y el verde como en el daltonismo. Sobre todo se les atragantan las mezclas de colores, los beiges, colores verdosos, grises,... estos colores que dicen que sólo vemos las tías. Y es que realmente muchos hombres no pueden verlos. Literalmente.
Todos estos trastornos tienen que ver con la herencia genética. Son hereditarios de padres a hijos varones, porque afectan de manera recesiva al cromosoma X. Como los hombres sólo tienen un cromosoma X, la alteración se manifiesta siempre. Las mujeres pueden ser portadoras pero no padecerían ceguera a los colores. Y esta alteración afecta a los receptores del color en el ojo de distintas maneras, ocasionando ceguera a diferentes colores según el caso.
El caso más extremo es el daltonismo acromático, en el que el individuo ve únicamente en blanco y negro.
La Dirección General de Tráfico permite que los daltónicos conduzcan porque el verde y el rojo en los semáforos están siempre en la misma posición. Pero para entrar en cuerpos de seguridad y para determinados trabajos relacionados con químicos, es necesario certificar que la persona va a distinguir los colores importantes.
En cualquier revisión anual de empresa os harán siempre este test o alguno parecido.
Así que al final todos habéis respondido bien y efectivamente esos eran los números que había dentro de los círculos. Ya estáis listos para la temporada de primavera en el Corte Inglés. ;-)
Posted by
Deirdre
|
Posted in
cosas varias
|
Posted on
sábado, marzo 13, 2010
Vamos a hablar de la percepción de los colores. Pero para ello antes os propongo un pequeño experimento. Necesitaré de vuestra colaboración. Vais a ver a continuación una serie de círculos formados por circulillos de colores. Dentro de cada círculo grande los circulillos forman un número. Escribid como comentario los números que veis. No os fiéis de los números que hayan dicho otras personas. Si participáis el suficiente número de personas, saldrán diferentes resultados. Dentro de unos días, cuando ya hayáis respondido, os explicaré lo que habéis visto. ¡¡Venga, animaos!! :-)
Posted by
Deirdre
|
Posted in
cosas de trabajo
|
Posted on
domingo, marzo 07, 2010
Llegas a la empresa de turno a hacer los reconocimientos médicos anuales y entregas a los trabajadores los tubos para recoger la muestra de orina. Es una bolsita que dentro lleva un vaso de plástico y un tubito transparente con tapón. Un tubito finito, ¿sabéis?. Tenemos un vaso ancho y un tubo estrecho y hay que conseguir que el pis vaya de tu vejiga al tubito. ¿Cómo lo haríais vosotros? Vamos a recalcar que tenemos un vaso y un tubito. Creo que este punto ha quedado bastante claro, ¿no?
Pues de vez en cuando pasa esto:
TRABAJADOR:Le traigo el tubito de orina.
Y efectivamente, me trae el tubito lleno de orina y lindamente metido dentro del vaso. Como si fuera algún tipo de adorno para la estantería.
ENFERMERA QUE YA HA VISTO DE TODO:El vaso no hacía falta que me lo trajera, hombre.
TRABAJADOR:Usted me dio el vaso y el tubo y yo se lo traigo.
Miro en el interior del vaso. Esta limpio relimpio, inmaculado.
TRABAJADOR:Y dígame, ¿para qué cree que servía el vaso? Se ve que hay gente con mucha puntería. En momentos como éste me alegro de no tener que estrecharles la mano.
No creáis que es un caso aislado. Me pasa de vez en cuando. El record de ridiculez lo tiene un tipo que salió del baño con el vaso de plástico lleno de orina, llevándolo con mucho cuidado y el tubito lo había tirado porque, claro, ¿si ya tengo el vaso, para qué quiero el tubito?
Y luego quieren que este tipo de gente monten los muebles del Ikea ellos mismos. Sí, claro... :-P
Posted by
Deirdre
|
Posted in
música
|
Posted on
miércoles, diciembre 30, 2009
13 años después me reencuentro con la canción por la que elegí mi nick. No sé por qué no la busqué antes. Ha estado ahí todo este tiempo y yo sin enterarme. Y ahora la escucho y recuerdo a una adolescente enamorada y llena de sueños. :-)
¿Y por qué la he encontrado hoy? Porque estaba buscando en el Goear esta otra canción, que también se llama "Deirdre", pero es de los Beach Boys. Parece ser que ahora tengo dos canciones (aunque me quedo con la primera, por supuesto). :-)
"Deirdre
The trouble you had It wasn't so bad It's only life and what you're livin' for
Sit down right here I'll send away your tears Well we don't have to talk about it much more
Good things turn bad but it's over now So don't look sad 'cause you're older now Lots of people miss Deirdre
You're back again You still have all your friends And they used to ask me why'd you go away Deirdre
Oo hoo hooo
What could I say That you ran away Don't you think it's time that you stayed right near me
These nights, pretty nights, that were meant to be With you and me It's the way that we Always had our love, Deirdre
I love your red hair
Deirdre Do do do do do do Dear dear dear Deirdre I'm glad you're home again Oo ooo ooo
Ooo hoooo Oooo hoooo Baby 1 2 3 and you're back with me
Ooo hooo
Tomorrow at ten I'll wake you and then We'll take a bath and then I'll laugh again with Deirdre
You may not live with me every day All that I care is that we find a way To stay together with Deirdre
Posted by
Deirdre
|
Posted in
3 de la mañana
|
Posted on
martes, diciembre 29, 2009
Esperant un nou commenÇament,et sento aquí amb mí.Pero et vas marxar i jo no et vaig dir res.I ara tot el que escric et crida.Només puc escriure pensant en tu.Fins que deixis de ser la meva inspiració,escriuré només als teus ullsy a la teva veu dolÇa y suau.
Nota: Esto lo escribí un fin de semana que dediqué a rebuscar ideas dentro de mi cerebro. Hoy he releído todo lo que salió de aquello y me ha gustado este párrafo. Al que sepa catalán le pido disculpas por las faltas otrográficas. Traduzco debajo:
Esperando un nuevo comienzo te siento aquí conmigo.
Pero te fuiste y yo no te dije nada.
Y ahora todo lo que escribo te llama.
Sólo puedo escribir pensando en ti.
Hasta que dejes de ser mi inspiración,
escribiré solamente a tus ojos
y a tu voz dulce y suave.
Posted by
Deirdre
|
Posted in
cosas mías
|
Posted on
domingo, diciembre 27, 2009
¡¡Felices fiestas, vecinos!! Llevo unos meses que os tengo olvidadísimos. Menos mal que han inventado los lectores de feed y los que estéis suscritos al barrio veréis un aviso de que sigo por aquí. ¿Qué ha pasado con el blog? El Facebook, hijos, el Facebook. Te acostumbras al microblogging y pierdes las buenas costumbres. Esto en sí no es ni bueno ni malo. Dejas de escribir en un sitio y escribes en otro. Al fin y al cabo sigues comunicándote. Pero estaba repasando un poco las entradas del año y la verdad es que ahora no me lo curro como antes. Así que no sé, tal vez retome un poco esto, quién sabe.
Como veréis, postée más o menos a partir de ahora, estreno plantilla. Espero que os guste tanto como a mí. Creo que ahora se leen las entradas mejor.
Y pese a que hace un rato he publicado uno de esos párrafos míos tristes, no estoy triste en absoluto. Se acaba el año y ha sido un año intenso. Me han pasado montones de cosas inesperadas. Aún no me he sentado a hacer un balance en serio, pero sólo con las pocas cosas que recuerdo va a ser un balance largo, jeje.
Y ya sabéis que no suelo hablar de cosas personales por aquí, pero me apetece hacer un recuento de aquella lista de "buenos propósitos para los 28" que hice en mayo, por mi cumpleaños. No va nada mal, ya veréis:
1. Adelgazar 15 kilos ( este año pienso recuperar mi cara).
Ya llevo 4. De aquí a mi cumpleaños creo que me va a dar tiempo y si no, me aproximaré mucho. Go me!! :-)
2. Escribir una canción, aunque sea mala (y demostrarme a mí misma que no se me ha secado el cerebro).
Empecé una, pero era realmente mala. De todos modos la terminaré porque ésta es una espinita que me pienso quitar.
3. Dejarme el pelo largo (resistiré la tentación de cortármelo cuando empiece a hacer calor pero aún no pueda recogérmelo. ¡Ains!).
Pues ya está en un largo aceptable y seguimos...
4. Viajar al extranjero (adonde sea y si hace falta, sola).
Propósito cumplido: vacaciones de verano en Londres. ¡Una delicia!
5. Ir a clases de canto (que falta me hace).
Pues no, voy a clases de percusión, que tampoco está nada mal
6. Practicar técnica de piano hasta que vuelva a sonar un poco decente (me lo debo). De momento me lo voy a seguir debiendo, pero todo es encontrar una buena motivación.
7. Aprender catalán. La idea era hacer algún curso, pero la semana no tiene días suficientes para todo lo que quiero hacer, así que de momento voy aprendiendo a pie de calle.
8. Seguir practicando las técnicas para tener pensamientos positivos y sacarme por fin toda la mierda que me echo yo sola encima.
Sigo practicando. Y sigo echándome mierda encima. Esto requiere tiempo, mucho tiempo.
9. Mimarme más.
En ello estamos.
10. No sentirme decepcionada si al final no hago todas las cosas de esta lista. :-)
No las voy a hacer todas ni de coña. Pero ahora mismo me parece que el promedio es muy bueno, así que no me sentiré decepcionada en absoluto cuando haga la revisión a los 29. ;-)
Como llevo diciendo un tiempo, la vida me sonríe. Sólo falta que empiece a sonreírle yo a ella.
De todo lo que me ha pasado este año me quedo con algunas cosas que son esenciales:
1. Haber superado una depresión a base de fuerza de voluntad (y la ayuda de mis amigos, sobre todo Imperator, of course).
2. Haber estudiado algo porque me daba la gana, aprobarlo sin que me estallara el cerebro por volver a estudiar y no arrepentirme en absoluto de haberlo hecho pese a que aún no haya terminado de pagar el curso y además no me vaya a dedicar a ello. Os aseguro que en mi orden mental esto son muchos logros en uno.
3. Haber encontrado un trabajo que, sin ser la vocación de mi vida, me permite marcharme a mi casa sin problemas de conciencia, dormir bien por las noches y llegar a fin de mes.
4. Haber conocido un montón de músicos. Hacen que recuerde lo que realmente me gusta, aunque me cueste ponerme a ello.
Me han pasado muchas más cosas, por supuesto. Y he conocido un montón de gente estupenda. He hecho montones de cosas bien este año y montones de cosas mal. Y el año que viene, otro tanto.
Y para terminar este balance (y si habéis llegado hasta aquí es que realmente os gusta mi blog, jajaja), de todas los post de este año me quedo con uno, que personalmente es el más especial de todos. Copio el texto:
"Quisiera que mi voz tuviera más rabia y mi música, menos florituras.Tal vez con un café podrías mirarme a los ojos. Y yo podría escribir algo que no suene a canción de amor.No eres real. Eres sólo la personificación de un anhelo. Pero desearía poder abrazarte y quitarte la ropa.No eres más que un sueño, pero yo te haría real y te mostraría cuánto puedo darte.Te encontraría algún día en medio de la calle, te miraría a los ojos y simplemente te diría que quiero conocerte".
Os deseo un gran 2010. Os deseo que esté lleno de cosas buenas y de música, siempre música.
Y termino con una canción de estas que dan subidón y te apetece saltar encima de la cama.